Het is er weer één hoor, hij is net 16 uur actief op WordPress en gaat nu al zeiken over het feit dat niemand zijn low-quality verhaaltjes leest.

Nee. Vandaag is dat net even anders. Ik schrijf namelijk niet voor een ander, ik schrijf voor mezelf. Natuurlijk zou het vet zijn als een paar mensen dit zouden lezen, maar het is geen eis voor me. Als ik 100 volgers zou hebben, dus 100 mensen die een berichtje krijgen als ik weer eens wat heb geschreven en deze vervolgens alle 100 met plezier (dus niet gedwongen) zouden gaan lezen, zou dat voor mij het eind van de wereld zijn. Dat is een jongensdroom. Maar zo ver is het nog lang niet.
Het punt dat ik met dit verhaaltje wil maken is dat ik niet snap hoe mensen ontevreden zijn over hoe bekend ze zijn.

Vroeger was ik vrij actief op Vine. Vine is een soort YouTube, maar dan anders. Je hebt de mogelijkheid filmpjes van 6 seconden te maken en deze te bewerken. Omdat de video’s zo kort zijn kan je geen hele vlog erin verwerken. Wat wel kan is kleine, grappige filmpjes. Veel van mijn vrienden deden aan vine, maar hun filmpjes waren naar mijn mening matig grappig. Ik kon dat beter!
30 minuten na het aanmaken van mijn vine account had ik 3 semi-grappige filmpjes en 25 volgers. Allemaal vrienden. Toen ik me na 5 video’s realiseerde dat mijn video’s net zo matig waren, besloot ik het anders aan te pakken. Ik verwijderde de 5 video’s en maakte een andere video. Ik stopte er meer tijd en moeite in en het resultaat was daar. Binnen 10 minuten had ik 15 likes, iets wat nog geen van mijn vrienden ooit had gehaald. Na aardig wat grappige video’s kreeg ik een melding dat Mike me volgde. Allemaal leuk en aardig, maar ik ken helemaal geen Mike.

Na nog 3 volgers die ik niet kende, besloot ik een vriend van me te ondervragen:

‘Wie is Mike?’
– ‘Een maatje van me.’
‘Waarom volgt ‘ie me?’
-‘Ik liet wat Vines van je zien en ze vonden het grappig.’
‘Oh’

WAUW! Mensen die mij niet kenden vonden het leuk om vrijwillig video’s van me te kijken. Dat gevoel, dat was geweldig. En ik voelde me geweldig. Want ik, ik was bekend, populair, grappig. Ik was the King of the world. Niemand was beter dan ik (Misschien werd mijn ego iets te groot.). Ondanks dat ik inmiddels slechts 17 volgers had die ik niet kende (en eigenlijk allemaal vrienden van vrienden waren, dus niet helemaal wildvreemden).

Mijn Vine periode is inmiddels verleden tijd, niet omdat ik die 63 volgers te weinig vond, maar omdat geforceerd grappig zijn erg vermoeiend is.

Moraal van het verhaal: Bekendheid is leuk. Maar laat het je niet leiden (of lijden). Al is er maar één persoon op deze hele wereld die jouw blog, boek of Vine-kanaal kent, het is er toch één. Zelf als die ene je moeder is.

Tot de volgende keer.
Kusjes, Roy

Advertenties