Dit is het. Het is gedaan met hem. De laatste uurtjes tikken weg. Hij ziet er steeds slechter uit. De hele familie zit in de woonkamer, starend naar hoe de laatste momenten voorbij vliegen.
Rustig maar, er gaat niemand dood. Bovenstaand verhaaltje gaat namelijk niet over een mens, maar over een plant.

Wat ik hiermee probeer te zeggen, is dat niet alles is zoals het lijkt. Wij mensen hebben maar een kleine hoeveelheid informatie nodig, om een enorm beeld te vormen. En om dat beeld weer weg te krijgen, daar is heel veel moeite voor nodig.

Wat ik hiermee probeer te zeggen, is dat je soms even tijd moet nemen, voordat je je oordeel klaar legt. Er zijn complete ruzies ontstaan, puur en alleen maar omdat iemand niet genoeg tijd neemt om het hele verhaal te beluisteren. Geduld is immers het beste gebed, aldus Boeddha.

Maar, waar ligt de grens van geduld? Waar gaat het geduld over in eindeloos wachten? Er is best een grijs gebied tussen wachten en geduld hebben. Is geduld hebben niet altijd wachten? Ik weet één ding zeker; Wachten is niet altijd hetzelfde als geduld hebben.

Maar wat is wachten? Bij Drama leer ik altijd dat zodra je iets doet, je niet wacht. Als je op de bus aan het wachten ben, dan wacht je. Maar, als je dan even snel op Facebook kijkt, ben je niet meer aan het wachten, dan ben je aan het kijken op Facebook. Maar wat is wachten dan wel? Als je op dat bankje zit ben je toch altijd wat aan het doen? Zelf als we handelingen als ademen, nadenken of met je voet wiebelen negeren. Is wachten het blindelings in het niets staren? Is wachten zitten als een zombie en niks doen? Maar hoe kan je niks doen?

Als ik er zo over nadenk, is dat eigenlijk best wel te doen. Maar, wat echt niet te doen is, is aan niks denken. Hoe? Probeer het maar eens. Neem diep adem en denk even aan helemaal niets. Niets.

Nog even.

Helemaal niets.

Lang genoeg aan niks gedacht? Ik wel! Zelfs als ik het probeer blijft de gedachte “denk aan niks”door mijn hoofd spoken. En dan heb je nog allemaal prikkels om je heen. Het geluid van de televisie. Pratende mensen. Het felle beeldscherm. Mijn aandacht was constant wel ergens op gevestigd. Dit is onmogelijk. Maar wát is onmogelijk?

Daar later meer over, ik heb geen zin meer.

Tot de volgende keer.
Kusjes, Roy

Advertenties